چند روزه كه به همه مي گم"چند روزه كه امنيت شهر كم شده"همه بهم مي گن همون طوري كه بوده حالا هم هست...احتمالا نگاه من فرق كرده.همش با خودم فكر ميكنم اگه وسط خيابون باشم،بند كفشم يه لحظه باز شه كلي خودمو اول از همه لعنت مي كنم،بعد هم در چند ثانيه،ساعت ها فكر مي كنم.فكر مي كنم كه الان چه جوري بايد راست شم،چه جوري بايد خم شم،چه جوري بايد ببندمش،چه قد بايد طول بكشه!!!اگه يه بار كيف پولم بيفته زمين بعد يه صدا بگه"خانووووم"من برميگردم عقب...؟يه لحظه با خودم فكر مي كنم شايد اين آقا/خانوم من رو به خاطره چيزي صدا مي زنن جز اون همه ليستي كه فكر مي كنم؟؟!!!اگه دنباله تاكسي بگردم،اگه دنباله خيابوني بگردم از اون فكراي يه ثانيه ايه عميق مي كنم؟بايد هي فكر كنم كه از كي بپرسم؟بايد به چهره ي 100تا آدم نگاه كنم ببينم كيه كه جوابه منو بده به خاطره غير اون همه دليلي كه توي ليستم بود؟اگه يه كسي بهم لبخند زد دليلش چيه؟!غير اون هزار تا دليلي كه توي ليستمه؟

تازگي ها يه موضوع ديگه به بحثه توي مهمونيا اضافه شده.اين كه آره فلانيه فلاني داشته مي رفته خونشون شب بوده وسط راه...فلاني يادته؟داشته...اون يكي فلاني بود سوار تاكسي شخصي كه شد...من خودم ديگه نمي تونم...من ديگه نمي رم..شما هم ديگه....

دايم از اين حرف ها مي زنن.انقدر هر كدوم از اين موارد دارن و مي گن كه فكر مي كني اگه الان سواره ماشينه بابت هم بشي مي دزدنت و با مامانت چالت مي كنن...ولي من هميشه شعار مي دادم كه نه شهر ما شهر خيلي خوبيه!!امن و امانه...كافيه يه لبخند نثاره كسي بكني...اونوقته كه لبخند هاي درانتظار نثار شدن مي يان به سمت نگات...اما تازگي ها كم اووردم ديگه.شرمنده ي خودم و شعارام و شهرم شدم.ناچارم.به خودم ديگه نمي تونم دروغ بگم.وقتي سرم پايينه و به تنها چيزي كه نگاه نمي كنم به من نگاه مي كنه اجازه ي هر چيزي به خودش مي ده...وقتي مي گن خانوم برمي گردم،به اميده اينكه اون كيف پوله كه توي دستمه و دارم حتي ميبينمش برمي گردم.و بعد مي بينم كه اون كيف پوله خودمم كه گم شدم و برمي گردم در پي يافتنش.... از اينكه نمي تونم بلند بلند بخندم...از اينكه نمي تونم جواب لبخندي رو بدم...از اينكه براي سوار هر تاكسي شدن بايد 100بار به آرم آبي رنگه روش نگاه كنم...از اينكه نمي تونم فكر كنم فقط اين ماشين نوار داران كه منو مي تونن ببرن،اونم به خاطره دو زاري كه دستشون مي ياد،از اينكه مي فهمم چرا يه ماشين جايگاهه تاكسي رو مي خواد بگيره؟!!،از اين ها متنفرممممممم.....از اين كه به جمع اون خانوم،آقا هايي كه توي مهمونيا از اين حرفا مي زنن،پيوستم متنفرم.از اين كه از امنيت شهرم متنفرم،متنفرم.از اين همه لبخندي كه توي گلو و لباي هممون گير كرده و منتظر يه گيرندست متنفرم.از اين آمار و صفحه هاي حوادث كوفتي متنفرم.از تشنگيم بدم مي ياد...تشنه ي اينم كه بتونم بخندم و ديگران رو هم شريك كنم...كتابم رو مي گيرم چلوي دهنم و بعد مي خندم...خودمو پشته كتابم قايم مي كنم...دوست دارم بازم از اون شعار ها بدم...واقعا دوس دارم...ولي اين دفعه ديگه شعار نباشه...دلم مي خواد يه تابلوي گنده رو لبخندم بزنم كه اين لبخند يه جواب مي خواد.من اين لبخند رو مي زنم چون تشنه ي جوابشم.تشنه ي خودش تشنه ي نثار كردنشو نثار شدنشم...تشنه ي آب ليوان باشي اونقدر اذيت نمي شي(فقط يه كم بعد مي ميري)ولي اگه تشنه ي يه ليواني باشي كه نثارت شه....!!!

موز،يه كم خوردنش حوصله مي خواد.علاوه ي اين ها بعد كه بخوريش يه معضله حالا آشغالشو كجا بندازم به وجود مي ياد.ولي بازم بين سه ميوه كه جلوت باشه...موز شايد لياقت دومي بودن رو كسب بتونه كنه...

سيب تازگي ها طرفدارش بيشتر شده،يه جور كلاس هم به آدم شايد مي ده،اين كه دستت بگيري و گازش بزني.همين طور كه دندون هات نقطه نقطه روش جا مي ذارن و اگه خيلي آب دار باشه آب سيبش دور دهنت بريزه.

خيار رو كافيه يه نفر،فقط يه نفر يه قسمتشو گاز بزنه،اونوقته كه بوش همه رو ديوونه مي كنه،يه بوي خاصي  داره...از اون بو هايي كه بين سه تا ميوه همه اونوقت اونه ميوه سبزه رو بر مي دارن.

...

قسمت اول،قسمت موز:يه كم تازه دارن همه جا مي گيرن.يه كم تا همه بشينن و يه جاي خوب پيدا كنن.چراغا روشنه."خيلي نمي شه راحت بود"(منبع:از من نيست اين جمله ولي من خيلي دوس داشتمش اين جمله رو)همه يه كتابه جوشن كبير دستشونه.يه عالمش دمه در بود.اين طوري براي امثال من كه هي صفحه ها رو گم مي كنن بهتره.كافيه فقط يه نگاهي به بغل دستيت كني.چشاشو رو كتاب دنبال كني.اونوقت ديگه همه چي حله.خيلي صداي فين فين نمي ياد.شايدم چون چراغ ها روشنه خب....

...

قسمت دوم،قسمت سيب:از بچگي موقع سخنراني ها كه مي شد يا سرمو رو پاي مامانم مي ذاشتم يا اين كه بيرون از محوطه به بازي با هم دردانم كه همين مشكل را داشتن مشغول مي شدم.اين موقع ها خيلي ها هم كه بچه نيستن و دستشون يه دفتر نقاشي نيس ولي مشغوله غير گوش دادنن.يه كم جوون تراش تازه همديگه رو پيدا مي كنن و جيغ جيغ كنان مي رن كنار هم.انگار كه خيلي وقته همديگه رو نديدن.مادراي شير به بچه بده هم يه گوشه به ساكت كردن بچه هاشون مشغول مي شن.اينجا جاي طرفداراي همون سيبه است. جاي اونايي كه از ريختن آب سيب دور دهنشون لذت مي برن.يه سري برا كلاس و يه سري واقعا... من نمي دونم چرا ساكت بودم و گوش مي دادم.نمي دونم چرا...من كه اهله سيب خوردن نبودم...

...

ميان قسمت:پشت سر هم و بي وقفه حرف مي زنه.انگار اين انسان براي حرف زدن نياز به نفس كشيدن و فكر كردن نداره...هميشه مثال هاي استادم سخنران هاست."يه سخنرانه خوب صداشو يه موقع هايي مي بره بالا تر يه موقع هايي پايين تر.موقع نواختن هم بايد صداي ساز رو يه جاهايي ببري بالاتر و يه جاهايي پايين تر" .اين گوشه ادامه ي اونيكي گوشست مثه يه سخنران كه داره در مورده يه موضوع صحبت مي كنه و حالا هي بيشتر وصفش مي ده توي درآمد دوم."حالا اين چيز ها رو بهتر درك مي كنم.يه دفعه مي زنه زيره آواز.انگار براي هر كلمه اش يه عالمه بيت شعر سرودن.مسلط بودنش اعصابمو مي ريزه بهم.دنباله يه تپق ازش مي گردم.موفق نمي شم ولي...دعا ها و مناجاتشو توي وزنه آهنگاي شجريان مي خونه...يه لحظه با خودم فكر مي كنم كه چقدر اين آقا توي عمرش كار كرده.چقد بيشتر ار ما ها وقت داشته...نكنه اون دو برابر زمان ما زندگي كرده ولي نصفش عمر كرده....

...

قسمت سوم،خيار:حالا چراغا خاموشه.حالا همه راحتن.حالا همه مي زنن زيره گريه.حالا همه انگار ديگه هيش كسي نمي بينتشون و مي تونن فرياد بزنن.صداي فين فين ها فضا رو پر كرده.فضا برام يه كم ترسناك مي شه.از اين كه اين همه آدم اين همه گريه براي ريختن دارن مي ترسم.وحشت مي كنم.از اي خدا خدا كردناشون مي ترسم.كم كم از اين كه من هيچي نمي گم،هيچي نمي خوام،هيچي نمي ريزم،حالم بد مي شه..مي گه اونايي كه مريض دارن،اونايي كه كسيشون مرده ،اونايي كه اسير دارن،اونايي كه دعا دارن...هر قسمت آه و ناله ي يه سري رو در مي ياره.من ساكتم.من نه مريض دارم،نه مرده،نه اسير.نه دعا.نه هيچ گريه اي...هيچ اشكي براي روان شدن...فقط يه ليسته بلند بالا دارم كه سفارش دعا دادن....

...

قسمت آخر،موز،سيب،خيار:همه دستشون يه خياره.مي گم اين جا خيارش داغه.الان خيار فقط مي چسبه.همه صورتا تميزه.حتي من،من كه به خاطره اين همه گريه ي مردم گريستم نه براي دعاهام...صورته منم يه كم عوض شده.ساعت نزديكاي چهاره.با يه عالمه جمعيت.سوار ماشين مي شم.به مردم خيار به دست نگاه مي كنم.از داخل پلاستيكه سيب و موز و خيارم يه خيار در مي يارمو به جمع خياريا مي پيوندم.بعدش هم يه سيب بر مي دارم.يه گاز مي زنم.يه گاز آب دار كه آبش به تمامه صورتم بريزه و من رو به جمع سيب خورا پيوند بده.......

آقا تا بالا مي ريد؟

سرشو به سمت پايين آوورد.پشت سه تا خانم نشسته بودن.رفتم جلو نشستم.هوا خيلي گرم بود.مخصوصا وقتي كه به مانتوي مدرسه وسط ظهر،20دقيقه اي منتظر تاكسي بشي.يه دفعه اي چشمم خورد توي چشاي راننده تاكسي،قبله اين كه مهربوني و مردونگيشو يادم بيارم كلمات سبزم كه در خواست گرفتن يه دستبند سبز مي كردن رو يادم اومد.سرم رو انداختم پايين.انگار كه هيچي نمي دونم.انگار من يه بد حافظم.اصلا اين آقاهه يه رانندس عين يه عالمه ي ديگه.راه مدرسه تا خونه كوتاهه.هي خدا خدا مي كردم كه منو يادش نياره.هي منتظر كوچه ي بعدي بودم.كوچه ي بيست ودوم همه ي مسافراي پشت خالي شد.يه نگاه انداختم به عقب ديدم كسي نيس.گردنم خشك داشت مي شد ديگه.سرمو به سمت پنچره بردم.بي خيالي بد جوري بهم سازگار نبود...

بيست و ششمي؟

آرووم تر از هميشه گفتم:بله

چند ثانيه اي سكوت قشنگي برقرار شد.فكر نمي كردم ديگه مطمين بودم كه منو به خاطر آوورده.

شما هموني نيستي كه به من گفتي به موسوي راي بدم؟

يه خنده ي دخترونه،به يه لبخند افتخار آميز جواب بله ام رو همراهي كرد.چه جالب كه يادتونه!!

 -پس چي؟!ديدي آخرشم نشد.ديدي؟

شما كه حتما خيلي خوش حاليد.آدم وقتي شخص منتخبش انتخاب بشه،خب حتمنم خوش حال مي شه!!يادتونه مي گفتيد(فرداي مناظره ي تاريخي بود كه اينا رو گفتيم)فقط يه شجاعه كه مي تونه دست دزدارو رو كنه.يادتونه منم گفتم اين شجاعت نيس اين بي شخصيتيه؟شما هم رو حرفه خودتون بوديد كه نه اين شجاعته.اين مردونگيه!!!

ريش ها و مو هاي سفيدش يادم برده بود كه فقط يه راننده ي تاكسيه!!

با اون مهربوني دوست داشتنيش خنديد و گفت:مي خواستم اذيتت كنم،كه موفقم شدم.ولي من به سيد راي دادم.

-باورم نمي شه!!واقعا مي گيد؟يا براي دل خوشي منه؟

نه باور كن.فقط يه شوخي كرده بودم.من دستبندتو دارم هنوز.يادمه!!ولي خب چه فايده؟اي ناكساي....

حال قشنگي داشتم.پياده شدم.بعد از كلي وقت سرمو نگرفتم پايين.از ديدن اين جور اشخاص انگار حالا هم اين ديدارا سبزن.سبزه سبز.از اين ور خيابون اومدم اينور.حال خوشگلي داشتم.از اون حال هاي توصيف نكردني. يه حس سبز.(فرهنگ عميد خيلي بايد جلوي رنگ سبز رو جا دار كنه.حداقل بايد بنويسه رنگي تاريخي كه براي يه دختره 14ساله به يه حس عجيب خيلي باحال مي گن!!!!!)

بعضي تغييرات يه دفعه معلوم مي شن.يه دفعه كه توي خيابون تنها داري راه مي ري مي فهمي كه چقدر همه چي يه دفعه اي عوض شده.وقتي كه با چند تا بچه ي كوچيك تر از خودت ولي از جنس خودت رفت و آمد داري اين تغييرات عين چي مي يان جلوي چشمتو نمي رن كنار.يه دفعه جا مي خوري كه اااااااا چقدر بزرگ شديا.....

...

يه خصلت منه.هميشه بيشتر از اوني كه هستم توقع دارم.توقع از اين نوع منظورمه.از نوع بزرگ شدن.هميشه عجله داشتم توي اين قضيه.دوست داشتم اگر راه خونمون با مدرسه خيلي هم دوره حداقل يه بار تنها رفته باشمش.وقتي كه همه ي بچه هاي مدرسه با سرويس يا ماماناشون مي رفتن من توي فكر تنها به خونه رفتن بودم.از اين كه موقعه خيابون رد شدن دست كسيو بگيرم حالم به هم مي خورد.پشت مامانم مي يومدم سايه به سايه دنبالش مي كردما ولي نمي خواستم دستشو بگيرم.دوست داشتم اگر از خيابوني رد مي شم خودم باشم كه اومده باشم بعد كه بيام اينور خيابون يه نگاهي به عقبم با افتخار كنم.چهار سالم بود.خونمون چند تا خيابون از مهدكودكم پايين تر بود.مهدكودك قبلي نزديك تر به خونمون بود.مامانم من رو مي برد و بر مي گردوند.خيلي سرش غر مي زدم كه منو سرويسي كن.چون بيشتر بچه ها اون موقع با سرويس مي رفتنو مي اومدن.با عوض كردن مهدكودكم غراي قبلي رنگ تازه اي گرفت.(آدم وقتي به قبل و خواسته هاش بر مي گرده مي فهمه چه قدر رشد عقل معني داره...)ولي اين دفعه دوست داشتم كه خودم برم و برگردم.تنها با 4 يا 5 سال سن.در حالي كه دوستم كه خونشون بغل مهدكودك بود و مادر بزرگش مي بردو مي يوووردش من خواسته هاي اين چنيني داشتم.بعضي روز ها هم كه خواهرم مي تونس بياد دنبالم از خوش حالي مي مردم.كم كم دوست داشتم متفاوت باشم.نه با سرويس نه با مامانم.وقتي خواهرم مي يومد دنبالم خيلي پزشو مي دادم.اولاي ابتدايي كه بودم فاصله ي مدرسه تا خونمون از چند تا كوچه فاصله گرفت.با سرويس مي يومدم و مي رفتم.(گرچه حالا مي خواستم كه مامانم من رو ببره و بياره.)يه كم اونور تر از خونمون يه خونه بود كه چند تا گل از دم خونشون در اومده بود.هر روز بعد از پياده شدن رامو كج مي كردمو يه گل مي كندم و به مامانم مي دادم به اسم خودم.خريد بستني و چيپپس خون رو هم من مي كردم.گاهي وقتا هم دوستم كه چند تا خيابون پايين تر از ما بود رو دست در دسته باباش توي مغازه مي ديدم.انتظارات من هميشه بيشتر از سنم بود.يه حس بود كه بهم مي گفت بچه هاي هم سن تو از تو خيلي كوچيك ترن.يه غرور نبود يه حس واقعي بود.دو سال قبل از اين كه به مدرسه برم اسم تمام فاميلا،دوستا رو از مامانم ياد گرفتم كه بنويسم.پيش دبستان بودم كه حاضر غايب كلاس رو من از دفتر مي خوندم.هيچ وقت فكر نمي كردم كه بزرگ ترم.فكر مي كردم اونا كوچيم ترن.وقتي بچه ها رامونا و نيكلا كوچولو و سري رولدال مي خوندن،خاك روي اون كتابا توي قفسم گرفته بود.ولي اين بيشتر يه حس بود.يه حس دروني كه هنوز اطرافيان متوجهش نشده بودن.  يه موقهايي ديگه بالاخره زوره بچه ها نمي چربه به مامانشون.دو سه سالي خواسته هاي بزرگساليمو گذاشتم كنار.دست مامانمو مي گرفتم و از خيابون رد مي شدمو سوار ميني بوس و اتوبوس هم تنها نمي شدم.تا اين كه يه دوست يه دهي ي ديگه منو نجات داد.خيلي يه دفعه با هم دوست شديموب ا هم بيرون مي رفتيمو...به اسم يه دوست بزرگتر از مامانم مجوز گردش توي شهر رو مي گرفتم.كم كم فهميدم كه خيلي بهم داره بر مي خوره.از پل عابر كه بالا مي رفتم مستقيم مي يومدم پايين.يعني به همون جايي كه بودم بر مي گشتيم. نمي تونستم از خيابون رد شم،چون اولين باري بود كه دست كسي منو هدايت نمي كرد.اين وسط به غرورم بد بر مي خورد.مني كه دو سال زود تر دنبال سوادم رفتم حالا نمي تونم از خيابون رد بشمون مي تونم دو ساعت توي خيابونا باشم بدون دست هدايت گري.افتادم به جون مامانم كه من نمي خوام اين طوري باشمو نمي خوام ادامه ي مديحه بودنم رو خراب كنم.وقتي همكلاسي من كه مي خواد به خيابون روبه رو كه خونشونه بره مامانش از پنچره ي خونه نگاش مي كنه تا بياد من مجوز نياوران رفتن،تجريش گشتنو مي گرفتم.

...

اين اولين باريه كه تنها مي رم تجريش.اولين باريه كه راننده تاكسي نمي پرسه منو خانم بغلي با هميم تا كرايه ي دو نفرو برام حساب كنه،اولين باريه كه از خيابون رد مي شم،ماشينا برام مي ايستن تا رد بشم،اولين باريه كه ورقاي تبليغيتي رو سمت من هم مي يارنواولين بازيه كه گدا ها ازم درخواست كمك مي كنن.اولين باريه كه دختر پسراي فال فروش بهم مي گن:خانم يه فال مي خرِي؟و اولين باريه كه من تنهايي كيف پولمو در مي يارمو به سنتورنوازاي توي خيابون پول مي دم.براي اولين بار توي تجريش گم مي شم.ولي اين دفعه با قيافه ي گريون دنبال دست مامانم نمي گردم.با يه لبخند دنباله مسير اصلي مي رم.

...

جووناي اين دوره از هميشه بيشتر تو سرشون مي زنن.از هميشه بيشتر بهشون بد وبيراه مي گنو از هميشه بيشتر ازشون توقع دارنو اونا هم از هميشه بيشتر جووني و نو جووني مي كنن.وقتي اين پست و نوشتم احساس كردم تا حدودي از قسمت كوچيكي از نوجوون بودن بر اومدم.گرچه هنوزم توسط خيلي غير نوجوونو جوون تو سري مي خورم.ولي هنوز يه برگ برنده دارم كه هي غير نوجوونو جوونا من يه بار توي تجريش گم شدما.....

نوشته ي روي تابلو ي بالا:نشر ققنوس

مديحه!!عشق سال هاي وبا كه سر كلاس معرفيش كرده بود!!
_دارمشا ولي...
سرشو از اون زير زيرا بود يه كم اووردش بالا و گفت:شما خونديدش؟قشنگه؟
چند ثانيه اي طول كشيد تا بفهمم گوينده ي اين صدا ها كيه؟بعدش گفتم:نه راستش خواهرم دارتش ولي من تا حالا نخوندمش و نمي دونم چه جوريه؟
قيافه ي عجيبي داشت پشت اون قيافه ي عجيبشم يه شخصيتي باحالي داشت.از اون شخصيتايي كه منو مي كشوند تا يه كم كشفش كنم.انقدر اين نشر و اون نشر اين كارو كرده بودم كه خوب يادش گرفته بودم.
اول از همه مي گفتم:ببخشيد ليست كتاب هاتونو مي تونم داشته باشم؟بعدش كه ليستشونو مي گرفتم يه نگاه به ظاهر عميق ولي سرسري بهشون مي كردومو مي گفتم:ليستاتون خيلي بلند و بالا هستش مي شه خودتون چن تا كتاب كه به نظر شما خوب و مناسب براي منن رو معرفي كنين.
اونا هم اگه دلشون با لحن من به رحم نمي يومد ولي با صورت آشفته و پريبشانم سريع ايجاد رابطه (يعني كمك براي يافتن كتاب براي يه دختر 14ساله ي سختگير كتاب نخون)مي كردن.
براي اين يكي غرفه هم اين كارو كردم.اولش ليستاشونو گرفتم بعدشم سراغ همون كسي رفتم كه كتاب عشق سال هاي وبا اولين وسيله براي ارتباطمون بود. بعد همه ي اين داستان ها اون سؤال هميشگي رو پرسيدم.
اول از همه بگو ببينم كتاب خون هستي يا نه؟
ريتم كلماتي كه مي گفت خيلي تند بودن.اگه يه لحظه از حرفاش جا مي موندي ديگه هيچ چي نمي فهميدي براي همين سر تا پا گوش مي كردم.
مونده بودم چي بگم از يه طرف نمي خواستم آبروي خودمو ببرم و آمار تعداد كتاباي انگش شماري كه توي تابستون خونده بودمو خيلي هاشونم افتخار خوندن صفحه ي آخرشونو بهشون ندادم.از يه طرفي هم نمي خواستم دروغ بگم.صداي نجات بخش صبورا منو از اين همه فكر راحت كرد.
بله كتاب خونه!
براي اين كه با توجه به كتاب خوندنم بهم كتاب نده بهش گفتم:البته اگه كتاب خيلي جذاب باشه و منو تا آخرش بكشونه مي خونمش.
با همون فرظي اش منو به دو سانت اونور تر برد و گفت:كتاباي كوييلو رو خوندي؟
_نه.
_كيميا گرش اين (دستشو روي كتاباش برد و مي گفت)يا اين يكي؟اصلا از نثرش خوشت مي ياد؟
_راستش خواهرم كيميا گرشو كه خونده گفت خيلي چرت بوده منم خيلي علاقه اي به نثرش ندارم
_خوب پس كتاباي كوييلو رو كلا حذف مي كنيم
دستشو روي قسمت كتاباي ماركز گذاشتو گفت:ماركز چي؟اونو دوست داري؟چيزي ازش خوندي؟
_يكي دو تا داستان كوتاه ازش خوندم.
_اگه خوشت اومد خوب كتاباي ماركز كه خيلي محشرن!مثلا همين اين يا ...
_همشو خواهرم توي كتاب خونش داره ولي هنوز همت نكردم كه برم بخونمش
يه نفس عميق كشيد.فك كنم اونم فهميده بود كه طرفش چه جور كتاب نخونيه!!ولي هنوز نه من دست بردار بودم و نه اون.
بلقيس سليماني چي؟بازي آخر بانو؟خيلي قشنگه ها؟
آروم گفتم:دارمش.
_خوب كتاباي سالينجر چي؟چيزي ازش خوندي؟مثلا ناطوردشت؟
_سرو تهشو خوندم.بد نبود.
دستشو روي چند تا كتاب ديگه ي سالينجر گذاشت و گفت:سالينجر خيلي نثر خوبي داره اگه از ناتور دشتش خوشت اومده اينا رو هم بردار.
آروم تر از قبل گفتم:دارمشون
خوب به من بگو كدوم از اين كتابا رو نداري تا بهتر بتونمت راهنمايي كنم.؟
چن دقه اي منو با دنياي وسيع كتاب هاي جلومو دنياي كوچك كتابايي كه تا حالا خوندم تنها گذاشت.چن بار از خودم پرسيدم: هي دختر پس تو از چي خوشت مي ياد چي ؟؟؟؟
دوباره اومد پيشمو گفت:چي شد به جايي نرسيدي؟
_نه
(اسمشو دقيقا يادم نيست فكر كنم يه دسته گل هاي بنفشه بود) گذاشت جلومو و گفت:با كاراي پرس آشنايي داري؟
_نه
انگار كه يه پل نشكسته براي هر دومون اون ته تها بود گفت:دو صفحشو بخوني حتما خوشت مي ياد.
گفتم:خب ديگه چي غير اون(راستش خيلي به دلم نشسته بود)
_كتاباي نويسنده هاي خودمون.آره شايد اونا رو خوشت بياد.منو به سمت اونور برد.چن تا كتاب بهم نشون داد و گفت:اينا خيلي خوبن پر از داستاناي كوتاه كوتاهه!
گفتم:مي شه ترجيحا يه كتاب كامل بهم معرفي كنيد.من حالم از داستان داستان بهم مي خوره.
خوش حال بودم كه يه بيچاره اي پيدا شده كه منو شايد بتونه از اون دنياي وحشتناك كتاب ذهنم نجات بده حالا با هر دردسري اونش برام مهم نبود!
نازي صفوي و دو تا نويسنده ي ديگه رو نام برد كه موضوعاتشو اجتماعيه.كتابا رو هم رو هم بود برشون كه مي داشتي مي فهميدي چه دنيايي اون زيره!چه قطري!!!قبل از اين كه بخوام غر قطرشو بزنم گفت:اينا رده سني نداره همه قشرو وسن شمايي مي تونن بخوننش.موضوعات اجتماعي اين طورين.
ديگه ناي بحث كردن نداشتم گفتم:كدوم از اين سه تا بهترن؟
گفت:دالان بهشت به نظر من قشنگه!!!
برش داشتم.هنوز سنگينيش منو اذيت مي كرد.اسمشو نوشت كه بدم به صندوق.فاكتورو گرفتمو گفتم:منو مي كشونه تا آخرش؟400 صفحستا!!
گفت:اين ديگه به خودت بستگي داره!ولي كتاب خيلي قشنگيه!!!چاپ 31 رسيده!
كتابو گرفتم و اومدم بيرون يه نفس راحت كشيدم كه هم خودم راحت شدمو هم يه بيچاري اي رو راحت كردم. بعدشم از ته دل براش دعا كردم كه اميد وارم ديگه مشتري كتاب خون خوش خريدي مثه من تو تورش نيفته!!!! 

دو روز مسافرت رفتن يعني كلي جا ديدن،كلي حرف زدن،كلي خوردن و خوابيدن،كلي خاطره جمع كردن و از همه مهم تر كلي سفر كردن.وفتي مي خواي شروع كني و طرف روبه روت رو توي اين لذت اين موارد سهيم كني نمي دوني چه جوري شروع كني نمي دوني از چيش بگي حتي يه دفعه همه چيزايي رو هم كه برات گذشت لحظه اي از ذهنت مي پره!حالا فكر كن اگه ازت بپرسن تمام يزد رو به دو جمله خلاصه كن!و شايدم با يك كلمه!اون وقته كه انگار يه دنيا روت خراب شده!يه راه فرار براي اين خرابي دنيا روي سرت وجود داره اونم اينه كه هيچي از جايي كه رفتي نگي انگار كه هيچ چي نشده كه نشده!اما به نظر فرار از چيزي كه يه گوشه ي مغزت رو گرفته و هي فكرتو به سمت خودش مي ياره هم نياز به يه راه فرار داره!از يزد اومديم از ريز تا درشتشو يه جوري شروع و يه جوري تموم كردم!هر وقتم كه يه تيكه اي از اون گوشه ي مغزم سراغم مي يومد خودمو با گفتنش راحت مي كردم.مثه هميشه مجبور شدم تعريف كنم توي دو جمله بگم اصلا يزد چي بود؟ولي اينجا يه راه فرار خيلي خوب پيدا كردم.اونم اينه كه لااقل از گفتن اون براي يه سري خواننده صرف نظر كنم!!!اين يه خسته نباشيد گرم و نرم براي يه نويسنده يه تنبل تازه از سفر برگشتست!اميدوارم با خستگي در اومدن خودم يه سري خواننده كه در خستگي انتظار يه مطلب نو و فرار كردن چشاشون از يك نواختي متني كه هر دفعه هنگام سر زدن بهnewmanolitoمي ديدن نباشه!!

"نويسنده بايد حرفي را كه مي خواد توي نوشته يا داستانش رو بزنه اون زير زيرا زيركانه بذاره تا خيلي هم تابلو معلوم نباشه.نگات به همه چيت تنده.شايدم اين بد نباشه كه آدم نگاه نقدآميز به همه چي داشته باشه اما بايد با هنر خودش اونو يه جورايي زير زيراي داستان بذاره تا هم باشه هم يه جورايي حضورش حس نشه!!"
منبع:يه خواهر مامانم كه چند قدمي يه نويسنده ي حرفه ايست فقط بايد يه كم بنويسه تا اون يه عالمه چيزايي كه يه نويسنده ي خوب كه خيلي مي نويسه بايد بدونه و اون مي دونه يه جا به كار گرفته بشه!!
فرد عبرت گيرنده( منظورم همونيه كه به حرف منبع گوش مي كنه و من هر چقدر فكر مي كنم اسم اون شخصو پيدا نمي كنم تو فرهنگ لغت ذهنم):خواهر زاده ي همون خواهر مامانم كه مي خواد شايد يه تنوعي توي نگارشش در سال جديد بده.در واقع اون شخصه اومده بگه"تا حالا هر چي بودم بودم.مي خوام نويسندگي به سبك حرف خواهر مامانم رو گوش دادن و بعد ديدن نتيجه ي آن را تجربه كنم"اميدوارم نويسندگي به اين سبك بهانه اي براي  يه نويسنده ي تازه وارد كه دنبال بهانه براي فراموش كردن نثر هميشگيش مي گرده نباشه و روش تاثير خوبي بذاره اميدوارم فقط اميدوارم چون واقعا ديگه چاره اي ندارم جز اين كه اميدوار باشم.پس همچنان اميدوارم...

"خواهرم مي گه:"پونزده يا بيست سال پيش اينقدر كم بود كه فقط بعضي خانواده ها اونهم فقط پدرا دستشون داشتن.تازشم انقدر بزرگ بود.اندازه ي گوشكوب دستشون مي گرفتن به اسم..." "

فضا هنوز شاده.هنوز آمادگي اينو داره كه هر لحظه مي خوام با يه دونه از اون فوران هاي عشقي بالا پايين بپرم.يا به اميد رسيدن هر دوشنبه بشينم و با هر دوشنبه اي كه مي ياد عين يه غنچه وا بشم.زنگ تفريحا براي رسيدن به جاي گرم حياط با بچه ها كل كل كنم بعد از كلي چنگ و وحشي بازي پيروز از ميدان خارج شم.چهارشنبه ها با تعريفاي ديوونه و مست كننده ي خانم نوشتار خلاق يه نفس تازه حداقل تا آخر هفته بگيرم.با نشستن كنار سنتورم از به صدا دراوردن هر سيمش احساس صحبت با يه موجود زنده ي عاقلو كنم.در واقع اون تنها همدمو اميد بازمانده ي من بود.منو آروم مي كرد.يا حتي همين آهنگاي دوبس دوبسي كه از صدايي كه از گوشيم ميآمد هر كي اونورا بود مي تونست بفهمه چي گوش ميدم...
اينا همش يه راهه درمان بود.درمان موقعايي كه احساس مي كردم يه كوچولو نياز به درمان دارم.اما چند روزه وضع خيلي عوض شده.دلم مي خواد بزنم زير گريه.اينقدر گريه كنم كه خيسي بالشم منو از گريه بازداره.اينقدر درس نخوانم كه شكايتاي معلما شكايت مامانمم در بياره.اينقدر بخوابم كه با زنگ علت جويي نيامدن مدرسه بيدار شم.اينقدر بد بنوازم و بنويسم كه لذت دو تا تعريف دوشنبه ها و چهارشنبه هام رو از خودم بگيرم.
خودمو نگه داشتم.هنوز اينكارارو نكردم.ولي نمي تونم خودمو گول بزنم.مي فهمم كه با نمره ي 7 از 10 هندسه چقدر دلم مي خواد گريه كنم.وقتي از مدرسه براي مامانم حرف مي زنم.يه بغض خاك گرفته كه اينقدر مونده كه يادش رفته بياد بيرون تمام وجودمو مي گيرم.سر كلاس ناخداگاه گريم مي ياد.به اسم تعطيلي اين دوشنبه برا همشون يه توجيه گذاشتم.
خواهرم را مي بينم.هر ثانيه درس نخواندنش يعني يه رتبه اينور تر اونور تر.وقتي ميبينم كه هنگام حس ناشتن براي درس خواندن چه حالي پيدا مي كنه ديوونه مي شم.اين كه نمي تونه حتي براي خريدن يه شال يه هوايي بخوره اشكم رو در مياره.اونور ترم  كسي مي شينه كه از بي مهري پدرو مادرش به كثافت بازي افتاده.هي مي گه همه جا سياهه سياهه.وقتي مي خوام بهش توصيه اي كنم ديوونه مي شم وحالم از نصيحتاي بي مورد بهم ميخوره.نمي تونم بگم بهش سفيد سفيد  چون خودم  براي فراري از سياهي دنيا اينجارو سفيد ناميدم.اونو گذاشتم توي كادر سياه كه بيشتر معلوم بشه.معلوم بشه كه  چقدر سفيد گفتن توي جايي كه همه جا سياهه تضاده.عين تضادي كه رنگ سياهو سفيد داره.
حاله هيچ كاريو ندارم.نه درس خوندن.نه نوشتن.نه نواختن.نه خوردن.نه حرف زدناي جذاب وسط كلاس.نه شيطوني هاي باحال وسط كلاسو.حتي حال شارژ گوشيمو هم ندارم.فقط دوست دارم بخوابم.برم زير بارون خيس شم و با گريه ي آسمون همدردي كنم.اينقدر ساكت باشم كه خفه شم.لبام به هم دوخته شن.ديگه هم باز نشن.
تحول.آره همون لغتي كه از همون روزي كه دچار اينا شدم مي گم.تحول تحول تحول يه هيجان ديوانه كننده يه چيزي كه از روزمرگي آدمو خارج كنه.شايدم تغيير يه بچه ي پر نشاط شيطون به اين وضع خودش يه تحول بزرگ بوده.كي مي دونه تحول براي من چيه يا چي بوده؟سخته از اين روزمرگي خارج شدن.از اين كه از كتاباي خسته كنندم فرار كنم.از هزار تا چيزي كه دارن روز منو مي سازن فرار كنم.چيزي برام نمي مونه.به سمت چي فرار كنم كيه كه با فرار من به من يه پناهي بده؟ واقعا كيه؟؟؟؟؟؟؟؟